صداي تق تق!

اين روزها دوباره حس پياده روهاييه که صرف گز کردن پشت هم طي مي شن و نمي فهمي چه جوري اين همه راه رو....

اين روزها، دوباره بيخ خر چسبيده اين لعنتي....

اين روزها بايد از پشت کرکره هاي پنجره، زندگي رو راه راه نگاه کنم و فکر کنم زندگي راه راه چه حسي داره!

اين روزها باز پر حرفهاييه که معمولا يه جايي اوايل يا اواسط حنجره يا گلو يا ناي يا نمي دونم کجا گير مي کنه!

اين روزها شايد بهترين لحظاتش وقتيه که به اجراي فوق العاده گروه Opocalyptia از آهنگ “Nothing Else Matters” گوش مي دم!

اين روزها...

اين روزها من، چندگانه تر از هميشه ام!

گفت: خواندن نمي دانم!

پ.ن1: شاعر عليه رحمه مي فرمايد: مي خوام از اتوبوسهاي شمس العماره بنويسم وليکن قلم و دوات نيست!

اين هم شده حکايت ما! البته خب خوشبختانه الان قلم و دوات ديجيتالي هست ولي دنبال مشکلات اتوبوسراني شهري و به ويژه مناطق مرکزي شهر مثل شمس العماره رفتن، خودش يه داستانيه!

پ.ن2: به هر حال طولاني شد باز نبودن و ننوشتن و اين حداقل براي خودم خوب نيست ولي گاهي انقدر شلوغ و طوفاني مي شه اوضاع که انگار نمي شه تکون خورد! به خصوص اين ده روز آخري ديگه واقعا شاهکار بود و الان تقريبا جنازه ام داره اين اراجيف رو مي ريزه بيرون!

چه سبکبار شده بودم آن شب. مي گفتم: پس اين است مرگ؟ اين حلاوت در کمين؟

آه که چه تصوري از اين شب داشتم و عاقبت چه از کار درآمد! برنارد حق داشت که در آن نامه ي تلخ و سراسر سرزنشش متهمم کند به خودويرانگري. طفلک چه سگدويي زده بود موقعيتي فراهم کند که از اين زندگي سگي رهايي پيدا کنم، چه مي دانست ناگهان و در لحظه اي که نبايد، لگد مي زنم به بخت خويش. کاش ببخشدم. من چگونه مي توانم به او بگويم که دست خودم نيست. که اين لگدها را کس ديگري است به من مي زند. که اين هم نيست، اين لگدها را من دارم به کس ديگري مي زنم. من چگونه به برنارد بگويم که مرد بياباني هميشه با سايه اش زندگي مي کند. که هر جا مي رود سايه اش را سمت راستش دارد، يا چپش. که هر جا مي رود يا به دنبال سايه اش مي رود يا سايه اش را به دنبال مي کشاند که تنها يک لحظه، فقط يک لحظه، بي سايه مي شود: عدل ظهر! وقتي تيغ آفتاب درست به فرق سر مي کوبد.

................

تو حق داري برنارد که خودويرانگر بناميم، اما من حق ندارم به کسي بگويم که اگر دائم با خودم مي جنگم، که اگر هماره بر خلاف مصلحت خويش عمل مي کنم، از آن روست که من خودم نيستم. که اين لگدها که دائم به بخت خويش مي زنم لگدهايي است که دارم به سايه ام مي زنم. سايه اي که مرا بيرون کرده و سالهاست غاصبانه به جاي من نشسته است.

پ.ن: يکي از لذتبخش ترين کتابهايي که در چندوقت اخير خوندم "همنوايي ارکستر شبانه چوبها" نوشته رضا قاسمي بوده که البته مديون پيشنهاد دوست بزرگوار  م. ملک عزیز بود که واقعا دستش درد نکنه! لحن متفاوت کتاب و شيوه روايي خاصش رو دوست داشتم. گرچه مي شه گفت فصل هاي درخشان کتاب زياده انتخاب اين بخش که شايد به لحاظ لحن نوشتاري اندکي متفاوت از کليت کتاب هم هست، عطش سيري ناپذيري از خوندن رو براي من ايجاد مي کنه که شايد متاثر از يک نوع همذات پنداري باشه!

کادر بسته از پاها که روي يه سطح ناهموار خاکي قدم مي زنند!

تصوير به سرعت عقب مي ره! پاها عقب عقب برمي گرده توي حلقه! درجا قدم زدن تو حلقه ...

صداي واضح نفس نفس زدن! توقف ثانيه ها!

تصوير Fade!

پ.ن:   گو اينکه ماه رمضون يه حال و هواي خاصي داره هر سال و امسال نيز براي خودش و اينکه آيه نازل نشده که حتما با ربناي شجريان افطار کنيد مي تونيد مثلا با آهنگ “Everytime I die” هم تو اين ايام زندگي کنيد!

پ.ن: بعد اينکه اين پست قبلي مثل اينکه خيلي ابهام آور بود، باعث سوتفاهم دوستان عزيز وب نويس ما شد که ما داريم در اينجا رو تخته مي کنيم! بايد بگم متاسفانه ما همچنان سنگر رو حفظ کرده و به نوشتن چرنديات ذهني خودمان در اين مکان ادامه خواهيم داد!

و ممنون از همتون براي لطفي که هميشه به اين سوسک دمپايي خورده داشتين!

اما جالبش اينه که نمي تونم بگم خوشحالم واقعا....!

بچه ها هم ترکوندند و ما رو شرمنده کردند!

پ.ن1: .... ولي مي دونم يه موقعي دلم تنگ مي شه واسه اين روزا... خيلي!!!

پ.ن2: اين هفته هم که کلا شده هفته خداحافظي!!!

            حال ما رو اندکي کيپ نموده است از اين بابت!!!

معنيش اينه هنوز زمان دارم.......

هر وقت رسيد همان وقت تصميم مي گيرم چي کار کنم!

پ.ن: نمي دونم چه مرضيه گير داده بودم يه چيزي افاضه کنم حتماً!

يه بعدازظهر گرفته يه جمعه پاييزي دهه شصت! خستگي فضاي خونه تو پخش فيلم خانوادگي بعدازظهر کانال يک و ناراحتي تکليف هاي مدرسه از سردرگمي! چهره روحاني معلم مهربون و تعليم و تربيت ناظم ها و مديرها و معلم هاي تربيتي!

چقدر حيف که اون روزها خوب دل به اين تعليم و تربيت نداده بود و بعدا بي خيال اون حرفا راهش رو ادامه داده بود تا الان دوباره اونم تو اين مکان مقدس که جايي براي فکر کردنش فراهم اورده به همون نتايج برسه! نتايجي که دم مسيحايي همين آقايي که در دو يا سه نوبت صبح و ظهر و شب باهاش مهربانانه صحبت مي کنه و دست نوازش به سرش مي کشه، براش به ارمغان اورد و فضاي تاريک و بسته ولي شاد و معنوي اين تو باعث شد اين نتايج در اعماق جانش بنشينه!

بارون که قطع بشه و آفتاب بزنه، حتما پشت اين نگاه هاي راه راه زندگي جديدي براش آغاز مي شه که...........

فقط يه کم خواستم اين دايره تکرار بشکنه........يه کم يه جور ديگه!

 ........... يه جور جديد شايد........همين!

پ.ن: اين روزها گيج و گنگ و مبهمم!

....... بين خودم و سايه ام مثل توپ پينگ پنگ نوسان مي کنم!  

پ.ن: دوست داشتنيست اين اصغر فرهادي و دستش درد نکنه بابت اينکه باعث شد بعد مدتها يه فيلم درست و حسابي تو اين سينماي رو به موت خودمون ببينيم!

از حمله بي رحمانه باتوم و پالسهاي راديويي......

از سکوت و اعتراض، خشم و ترس..........

از ملغمه اي از ترکيبات نافرم...........

از همه داشته ها و نداشته ها....

از کلمه مردم که ناجوانمردانه شهيد شد!

به احترامت ايستاده و کلاه از سر برمي دارم!

فقط صداي متراکم شدن لحظه هاي زندگي بود که بيخ خر چسبيد و تا مغز استخوون رو فشار داد... انقدر که هر لحظه مي ترسيدم تاب تحمل از دست بده و منفجر بشه!!!

موسيقي منتخب اين روزها: Goodnight Moon (Shivaree)

p.s:Just press play again & again

اما معلوم نيست ديکته هزار بار نوشته شده چرا  باز هم همون غلطها رو داره.........